In het tv-programma Kopen Zonder Kijken is er altijd dat ene onvermijdelijke moment: de “concessieklok” loopt af. Kandidaten starten met een ruime wensenlijst. Een betaalbaar huis in die stad, in die perfecte buurt, met voldoende slaapkamers, een bad, een tuin waar de zomeravonden vanzelf goed worden. Maar naarmate de tijd verstrijkt en de huizenmarkt zich weinig meegaand toont, stopt de klok en moeten er concessies worden gedaan. Niet alles kan. Er móét gekozen worden.
Dat moment herken ik in onze eigen zoektocht naar een plek voor Villa Sprankel.
Woondroom vol wensen
Wij hebben een woondroom vol wensen. Genoeg ruimte voor jongeren met een ernstige meervoudige beperking. Brede gangen. Een snoezelkamer. Een zwembad. Een grote tuin, groen en beschut, maar wel midden in de stad, verbonden, zodat de maatschappij dichtbij blijft. Een huis dat geen instelling is, maar dat voelt als thuis. Met ruimte voor hulpmiddelen én voor privacy. Voor zorg én voor gewoon leven.
Na ruim een jaar zoeken voelen we: ook bij ons is die concessieklok gaan tikken.
Onze klok tikt extra hard
En die klok tikt in de Randstad extra hard. Door schaarste. Door een vastgelopen vastgoedmarkt. Milieuregels, lange procedures, grondprijzen, bouwkosten, personeelsschaarste, alles staat onder druk. Wat wenselijk is, blijkt niet haalbaar. Concessies gaan ook over wat financieel überhaupt mogelijk is.
De vraag dringt zich dus op: waarop dóén we dan concessies?
Wenselijk of wezenlijk
Dit gaat niet alleen over stenen, vierkante meters of de investeringsbegroting. Het gaat over de kern. Over wat wezenlijk is voor een goed leven voor jonge mensen die volledig afhankelijk zijn van anderen. En die tegelijkertijd de samenleving zoveel kunnen bieden als we ze zichtbaarder maken. Misschien betekent het dat het zwembad een droom blijft. Misschien dat de locatie net iets minder perfect is, of dat de tuin kleiner wordt dan gehoopt. Dat zijn lastige afwegingen, omdat ze raken aan het beeld dat we voor ogen hadden.
Maar er is wel iets dat níet onderhandelbaar is.
De essentie van Villa Sprankel is geen luxe, maar waardigheid. Ruimte voor ieder uniek mens. Nabijheid, aandacht, liefdevolle zorg. Een plek waar iemand niet wordt passend gemaakt in het gebouw, maar waar het gebouw zich voegt naar de mens. Dáár kunnen we geen concessies op doen.
We willen dus onderscheiden wat wenselijk is en wat wezenlijk is.
De concessieklok tikt….
Wat vind jij dat we moeten kiezen? Ik hoor graag jullie adviezen en suggesties tussen wat wenselijk en wat wezenlijk is. Alvast bedankt!
